laten we met z'n allen lekker dronken worden!

i've got something in my mouth, that belongs to you.

Je hebt wel eens van die situaties, waarin je je geen houding kan geven. Neem nou de tandarts, de enige vent die in m'n mond mag komen zonder dat we slijm uitwisselen. Aardige vent, vast, maar hij martelt me alleen maar.

'Zo mevrouw Heus, ga maar even zitten.'

Dat doet je toch gelijk denken aan die strenge leraar op je middelbare school waarbij je in z'n kantoortje geroepen werd als je per ongeluk (het was echt per ongeluk) een puntenslijper naar iemands hoofd had gegooid?
Nouja, je zit daar dus, met een licht op je knar waar een engel jaloers op zou zijn, met angstzweet en trillende handjes in die stoel. De leuning verplaatst zich naar achter en daar lig je dan. Volledig overgeleverd aan de handen van de man waarmee je heel je leven nog maar 11 woorden mee hebt gewisseld; hij begint met de zin die hierboven staat, het legendarische 'Spoelen maar' en eindigt met: 'Zo je bent klaar.'
Je ligt dus op die stoel. Hij laat je nog even in spanning. Je bekijkt je lelijke hoofd nog eens in die ROTspiegel (want ja, in dat tl-licht ziet zelfs angelina jolie er verschrikkelijk uit) en dan doe je het stomste wat je maar kan doen als je in de tandartsstoel ligt: je kijkt naar de apparaten waarmee hij straks je mond gaat vullen.
Een boor, een slangetjeszuigding, een klein cirkelzaagje en een puntig iets waarmee hij ook zo je ogen zou kunnen uitsteken. Paniek alom en het liefst wil je zo hard mogelijk die praktijk uitrennen.
Maar dat doe je niet. Nee, je wacht rustig af. Ondergaat de marteling en wacht op de vier verlossende woorden: 'Zo je bent klaar.' Je springt die stoel uit.. en dan. Je bedankt hem? Je groet en zegt, tot de volgende keer? Ik had eigenlijk nog een vraag, maar u ziet er zo eng uit met dat Hannibal-masker dat ik het liefst wacht tot m'n kies helemaal weggerot is?
Ik weet het niet. Hoe je met die man om moet gaan. Of z'n assistente. Vraagt ze aan me: 'Had je een specifieke vraag?' Ik begin te vertellen over m'n verstandkiezen en of ik niet nog een keer iets weg moest laten halen. 'Ja maar, heb je een specifieke vraag..' WEET IK VEEL! Jullie zijn de experts, geef antwoord en laat me dit pand verlaten. Met jullie vieze ziekenhuislucht en wachtkamer met oude tijdschriften, verschrikkelijk zittende banken en stomme computerspelletjes.
Kortom, ik haat de tandarts. Samen met al zijn medische vriendjes. De huisarts, de dermatoloog en de apothekersassistente (behalve die ene). Oja, nog een vraag om over na te denken: Waar is die hele apotheker zelf eigenlijk? Je ziet alleen maar de assistentes, waar is de apotheker dan? Verborgen bij al die mysterieuze kluisjes ofzo? Belangrijke levensvraag als je het mij vraagt.

Volgende keer meer levensvragen ;) kuskus Rianne

van familie moet je het hebben.

Zaterdagavond werd ik door Sinterklaas Stefan verrast met een boek van David Sedaris. Nu weet de trouwe dwdd-kijker dat bijvoorbeeld Aaf Brandt Corstius gek op zijn schrijfstijl is en Marc Marie het ook geweldig vindt. Ik, als een beetje trouwe dwdd-kijker en fan van Aaf, wilde wel eens weten wie die David Sedaris nu was. Of beter gezegd: wat hij schreef. Dus ik kocht: van familie moet je het hebben.

Ik denk dat ik het in een week uit had. Het bestaat uit een serie van korte verhalen die allemaal over (zijn) familie gaan. Al bij het eerste verhaal al zat ik lachend als een hyena in de treincoupé. Zo zou ik nooit over mijn familie kunnen schrijven. Wel willen, maar als het echt gepubliceerd zou worden, moest ik toch nog een derde keer nadenken of het echt zó zou kunnen publiceren. (Heb trouwens genoeg inspiratie om eens een leuk verhaal over mijn familie te schrijven. Toch geen slecht idee denk ik zo.) Het is niet gemeen, maar wel enorm grappig en de indruk die familieleden achterlaten, is niet altijd even goed.

Het boek dat ik zaterdag in mijn cadeautje vond, was: '6 tot 8 zwarte mannen'. Een boek van Sedaris met kerst- en sinterklaasverhalen. Apart dat een Amerikaan schrijft over Sinterklaas (oja oeps, had jullie niet verteld dat Sedaris een Amerikaanse schrijver was, maar iemand met een normale algemene ontwikkeling weet dat wel toch?) want dat kennen zij helemaal niet. Nouja, in het 'verhaal/youtubefilmpje' wat onder in een link staat, leest Sedaris het verhaal zelf voor. Naast dat hij verhalen schrijft, draagt hij ze nu namelijk ook voor voor mensen. Mensen kopen een kaartje om hem zijn eigen verhalen op te lezen, kennelijk omdat ze het zó grappig vinden. Anyway, dat hoor je dus in het bovenstaande filmpje. En als je het dan grappig vindt, kan je het boek kopen! Een mooi kerstcadeautje ofzo :)

HIERRRR leest David Sedaris je het verhaal '6 to 8 black men' voor.

Kuskus, Rian

tweet, tweet, tweet, tweet, tweet.

Ah men, hyves is echt zó 2009. Gewoon zo niet cool meer, dat ik vandaag de stoute schoenen heb aangetrokken en op de 'delete-button' heb gedrukt. Zomaar ineens dacht ik: en nu ben ik er klaar mee. Al mijn non-vrienden mogen de prullebak in; hyves gaat weg. Ik was zelfs zo enthousiast, dat ik m'n vriendje (die naast me zat) er mee had aangestoken en zijn hyves is nu ook passé.

Stiekem had ik me er afgelopen week al wel een beetje op voorbereid, want ik heb alle foto's die wel op hyves, maar niet op mijn laptop stonden, even naar m'n laptop gekopieerd. Dat is me dan nog wel de moeite waard. Maar drie jaar aan krabbels en tikken kon me eigenlijk weinig schelen. Facebook is nu toch helemaal tha bomb.

Nu dus geen hyves meer bij Social Media. Ik heb wel 'een' Linkedln, waarmee ik het gaatje kan opvullen, maar eerlijk gezegd doe ik daar weinig mee. Weet niet hoe het werkt, snap er het nut niet van en heb ook nog even geen zin om me er beter in te verdiepen. Ik word wel constant toegevoegd door vrienden, maar die moeten maar even wachten.

Iets wat wel leuk is, ik 'heb', maar nog niets mee doe is: Skype! Ik heb skype, ken skypers, maar eerlijk gezegd doe ik er geen reet mee. Misschien moet je daarvoor in het buitenland zitten, maar toch ga ik deze week maar eens de proef op de som nemen. Ik zit doordeweeks tenslotte toch zo'n 64,5 kilometer (het lijkt altijd veel verder..) van m'n vriendje vandaan, dus genoeg reden om te skypen! Alleen heeft meneer geen webcam, dus dat lijkt me een mooi kerstcadeautje..

Hyves dus weg, skype komt eraan en linkedln is nog een optie. Ik heb trouwens van sommige mensen de opmerking gekregen: 'Jeetje, wat twitter jij veel'. Bij deze wil ik me daar voor niet ;) excuseren. Doe journalistiek, dus eigenlijk moet het gewoon van m'n opleiding! Meegaan met je tijd, social media zijn hip en alles gaat sneller. Oja, en het is leuk ;)

Weltrusten! xx Rianne

p.s. nog een leuk (een mijn-titel-is-er-op-gebaseerd) liedje: http://www.youtube.com/watch?v=dzY0-I4Gq5w

Only Girl

Leuk liedje van m'n (bijna) naamgenoot :)

o, en ik wil later ook zo'n boom waar jurkjes in groeien.. (A) hihi x

holymozes wat is het koud.

Zei ik gister dat het van mij wel zo koud mocht blijven? Dat neem ik bij deze terug. Holymozes wat is het koud. De verwarming staat 24/7 op volle toeren te draaien, mijn waterkoker is overspannen aan het raken en ik heb trui, over trui, over trui aan, maar niets wil helpen.
Ik durf geen hand meer te geven, vanwege m'n freakishly koude vingers, heb het gevoel in mijn tenen heb ik eergister al vaarwel gezegd en zie er doorgaans uit als een michelin mannetje. Muts, sjaal, extra trui, handschoenen, winterjas, extra legging onder m'n spijkerbroek, niet gek dat je je dan zo voelt. (Ik kon er geen een vinden die verkleumd en verdrietig kijkt.)
Afin, nu zit ik lekker op mijn bedje, met een dikke trui aan Sinterklaas bij Madiwodo te kijken :) Hihi, bij Paul de Leeuw is Sinterklaas is echt heel grappig.
Over Sinterklaas gesproken: wie kan mij helpen om een cadeau te vinden voor Stefan de Zeeuw? Oftewel: vriendje. Mannen zijn zo irritant qua cadeautjes geven/krijgen. Ik moet dus iets verzinnen om hem te geven, maar ik ben totaal inspiratieloos.. Dus alle tips zijn welkom! Morgen ga ik denk maar heel de dag door Utrecht lopen om inspiratie op te doen en hopen dat ik iets kan vinden. Ook voor mezelf, want ik verdien ook wel iets vind ik. Waarschijnlijk wordt het iets van een boek of beter nog: kleren. Ik blijf een meisjesmeisje hea..

Koukleumse nog en weltrusten, xx Rianne

we're happy tonight. walking in a winter wonderland.



http://suzywire.tumblr.com/

Wat is het toch een verschil tussen gewone regendruppels en bevroren druppels. Alles lijkt opeens een sprookje, iets magisch heeft het. Ik reed vanavond door Utrecht en het viel me op hoe mooi de stad er eigenlijk uitziet met zo'n mooie witte deken erover heen.

Je krijgt spontaan zin in een kerstboom in de woonkamer, warme chocolademelk (komt het niet door het zicht, dan wel door de kou), onder een dekentje kerstfilms kijken en natuurlijk: een sneeuwballen gevecht.

Ik heb de eerste sneeuwbal al voor m'n kiezen gehad. Één in m'n wiel en één rakelings langs m'n hoofd. Pestventjes. Een sneeuwballengevecht houdt je met elkaar, niet tegen argeloze fietsers die zonder bekogeld te worden het al moeilijk genoeg hebben om overeind te blijven.

Want dat is wel het grootste tegenvaller van het sprookje. De nare nasmaak die dan gelijk om de hoek komt kijken: treinvertraging, glibberwegen/fietspaden, files en veel onderuit gaan. Sneeuw is leuk, maar als je vast zit op Utrecht Centraal, piep je wel anders. Dan smeek je weer om regen en wind (zonder bladeren). Dat kan de NS tenminste aan.

Van mij mag de sneeuw nog even uitblijven tot de kerstvakantie. Vriezen mag het daarentegen wel, want ik heb echt bar veel zin om m'n schaatsen weer tevoorschijn te halen! Er gaat niets boven schaatsen op natuurijs. Deze week geniet ik nog even van het winterwonderland, maar als ik vrijdag weer naar thuisthuis wil om Sinterklaas te vieren, mag het van mij eventjes een vieze bruine drapboel zijn.

xx Rianne